Strony

Translate

czwartek, 4 maja 2017

Fałszywy Świat

Zapraszam na kolejne opowiadanie! Jak zawsze czekam na wasze komentarze ♥
Ludzie w dzisiejszych czasach nie potrafią ze sobą rozmawiać. Żeby mogli zacząć jakąkolwiek konwersację muszą najpierw się przysłowiowo uchlać. Czy to jest normalne, aby chłopak, który ma dziewczynę zarywał do każdej innej? Nasz świat jest bardzo zakłamany. Każdy ukrywa przed nami jakąś tajemnice. Nieraz zabieramy ją ze sobą do grobu, a osoby, które szukają odpowiedzi na różne pytania zwyczajnie nic nie znajdują, ponieważ nie ma kto im powiedzieć już prawdy. Tym sposobem błądzimy przez naszą krainę, nie wiedząc kim tak naprawdę jesteśmy. Niejednokrotnie pytamy najbliższych o coś z nadzieją, że powiedzą nam prawdę, ale oni wolą kłamać nam prosto w oczy i szukać jakichś wymówek, zmieniając dosłownie temat, żeby tylko nie powiedzieć prawdy. Przecież lepiej żyć w słodkich kłamstewkach. Tylko niektórzy wolą żyć w prawdzie, ponieważ kłamstwo ich zabija. Czy opłaca się żyć ciągłą nienawiścią do każdego? Zegar cały czas tyka. Nikt z nas nie wie, kiedy skończy się jego ziemska wędrówka, dlatego trzeba żyć tak, aby móc pod koniec drogi spojrzeć drugiemu człowiekowi w oczy, bez prośby żeby nam przebaczono za to co wyrządziliśmy drugiemu człowiekowi. Pewna dziewczynka od zawsze szukała swojej mamy, która była obok niej, jednakże nikt nie chciał potwierdzić jej tego faktu.
 Jej biologiczna mama przedstawiała się wyłącznie za dobrą ciocię. 
- Pokazałam mojej chrzestnej opowiadanie w którym poruszyłam temat, że moja mama nie jest moją biologiczną mamą. Wiesz jak zareagowała czytając to opowiadanie? - zapytałam swojej najlepszej przyjaciółki.
- Jak? - z zaciekawieniem mnie spytała.
- Płakała, nawet bardzo płakała. Jednakże omijała ten temat szerokim łukiem. Cały czas chciała zmienić temat tej rozmowy, który zaczęłam poruszać. Próbowałam wałkować to dalej, lecz bezskutecznie, ponieważ nic nie chciała mówić i zupełnie odwracała kota ogonem jakby to było jakieś tabu. Leżała na łóżku i nagle mnie do siebie przyciągnęła. Leżałyśmy tak razem obok siebie. Bardzo spokojnie się wtedy czułam, jak nigdy. Głaskała mnie po głowie, po twarzy i płakała. Jeszcze nigdy nie widziałam jej w takim stanie. Wtedy mi powiedziała, że wie, że mi tego brakuje.
- A skąd niby może o tym wiedzieć? - zapytała mnie przyjaciółka.
- Nie wiem - odpowiedziałam. Cały czas leżałam obok niej i się nic nie odzywałam, a ona płakała. Nie wiedziałam i dotąd nie wiem jaki jest tego powód.  Powiedziałam jej, że kiedyś rozmawiałam z ciocią co u mnie mieszka, że obydwie jak się razem z moją mamą ze sobą spotkają to bardzo dziwnie się do siebie odnoszą. ponieważ moja mama staje się dla niej taka milutka, a w rzeczywistości jest zupełnie inna.
- Powiem Ci, że jestem w szoku.
- Pod koniec jak ciocia wychodziła zapytałam jej, dlaczego płakała.
- I co powiedziała?
- Że jest jej mnie zwyczajnie żal. I znowu powiedziała cytuje " serce ty moje".
- Dlaczego tak do Ciebie mówi? - dociekiwała przyjaciółka.
- Nie mam zielonego pojęcia. Zapytałam dlaczego tak do mnie mówi, a ona do mnie " a nie jest tak?". Powiedziałam, że nikt tak do mnie nie mówi. Wtedy zmieniła temat, że przecież dla taty też jestem całym światem. Wsiadając do samochodu powiedziała, że musi już jechać, ponieważ znowu będzie płakała. I powiedź mi, czy to jest normalne?
- Faktycznie ich zachowania są bardzo dziwne. Mam nadzieję, że kiedyś dowiesz się prawdy, gdyż jesteś tak kochana, że zasługujesz na to, aby ją poznać - przytuliła mnie i nasze drogi rozeszły się w swoje strony.
***
Dwie wlepki + niespodziankę za skomentowanie poprzedniego posta otrzymuje dziewczyna z bloga
odbicie-lustra. W celu odebrania nagrody skontaktuj się ze mną poprzez fanpage!

12 komentarzy:

  1. Piękna historia, zastanawiam się teraz czy prawdziwa (czy piszesz tutaj o sobie). Wiem, że prawda jest najważniejsza, ale czasami lepiej nie dążyć tematu, żeby dodatkowo jeszcze tym nie zranić, bo po co rozdrapywać stare rany?

    Pozdrawiam, Sylwia :)

    OdpowiedzUsuń
  2. bardzo ładnie piszesz, powinnaś napisać książkę! Pozdrawiam!^^

    OdpowiedzUsuń
  3. Lovely post :)

    http://shizasblog.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  4. Zgadzam się z autorką komentarza wyżej. Nie myślałaś kiedyś, żeby napisać książkę albo zbiór opowiadań? Jesteś do tego stworzona :)
    http://paulan-official-blog.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  5. Fajnie piszesz ;) Ile bym oddała, żeby z taką lekkością pisać ;)
    mój blog, hooneyyy

    OdpowiedzUsuń
  6. Pięknie napisane :) Powinnaś napisać książkę :)

    https://fasionsstyle.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Cudownie napisane ♥

    lifebysusanna.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  8. pięknie ;D

    Zapraszam :
    unnormall.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  9. Fajny, prosty język, idealny dla młodych czytelników :)

    mydreamsmyrealityy.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  10. Pięknie napisane!
    http://xonlywayofk.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  11. To przykre jak czasami ludzie ukrywają przed nami prawdę byleby po prostu Nas nie zranić. A nie wiedzą tego, że nawet najgorsza prawda byłaby lepsza niż kłamstwo.
    Jak zwykle świetne opowiadanie. Pisz dalej, bo świetnie Ci to wychodzi ^^

    OdpowiedzUsuń
  12. Śliczny Blog *.*

    Co powiesz na wspl obs ? <33

    http://believeinhimselfx33.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję bardzo za każdy komentarz oraz obserwację ♥